Bardzo istotnym elementem który sprawia, że inni czują się ważni, jest uwaga. Życie jest sztuką uwagi. Poświęcasz ją temu, co dla Ciebie najcenniejsze, co najbardziej Cię interesuje. Uwaga to całe Twoje życie. Tam, gdzie idzie Twoja uwaga, idą też myśli, uczucia i całe życie.

W stosunkach z innymi ludźmi, poświęcona im uwaga jest podstawowym wskaźnikiem, na ile są dla Ciebie ważni. Zawsze na najwięcej uwagi zasługują Ci, których najwyżej cenisz. Przeciwieństwem uwagi jest obojętność. Kiedy poświęcasz komuś uwagę, subkomunikujesz: „Cenię Cię i uważam za kogoś ważnego”. Sam fakt skierowania na kogoś uwagi podnosi jego szacunek do siebie. Ignorowanie niszczy go. Bardzo ważną przyczyną negatywnych uczuć jest poczucie ignorowania przez innych ludzi. Obojętność ze strony partnera, szefa czy nawet kelnera w restauracji, wyzwala u nas poczucie niższości i poniżenia. Dlatego właśnie Ci, którzy opanowali sztukę postępowania z ludźmi, są tak wyczuleni na konieczność poświęcania uwagi innym.

Jak we właściwy sposób poświęcać uwagę innym?
Wykorzystaj moc słuchania. Słuchanie jest prawdziwym miernikiem uwagi w stosunkach między ludźmi. Jest sposobem pokazania, jak wysoko cenisz drugiego człowieka i to, co ma on do przekazania. Najlepsi liderzy i sprzedawcy, menedżerowie i przyjaciele, są znakomitymi i zdolnymi słuchaczami.

Umiejętność słuchania przynosi trzy korzyści. Po pierwsze – zaufanie. Jeśli ktoś nas słucha, zaczynamy mu wierzyć. Po drugie – Kiedy uważnie i pilnie kogoś słuchasz, rośnie jego szacunek do siebie. I po trzecie, słuchanie rozwija samodyscyplinę. Uważne słuchanie drugiego człowieka wymaga niezwykłego panowania nad sobą i samokontroli. Im skuteczniej potrafisz się zmusić do słuchania bez rozpraszania uwagi, tym lepsze wyniki będziesz miał także w innych sferach Twojego życia.

Autor: Adam Dębowski, założyciel Instytutu NLP Coaching

0
Tagi: , | Kategoria: Kalibracja |

latarniamorska 150x150 Daj mi informację o Tobie, a powiem Ci kim jesteś. Wszystko co człowiek aktywnie wytworzył lub tylko pasywnie konsumuje, wszystko co w życiu robi pozwala nam wejść do jego wewnętrznego świata i poznać jego myśli, schematy i wzorce jakimi się kieruje. Wszystkie jego czyny mają wartość obserwacyjną, mówią o tym jakie ma życzenia, co się z nim dzieje, jakie są jego wartości czy czego się boi. Wszystkie drogi prowadzą do wnętrza człowieka. Zatem cała komunikacja pozawerbalna jest wielkim źródłem wiedzy o drugiej osobie.

Cała zabawa polega więc na tym, aby obserwować i wyciągać wnioski. Wszystko co ludzie robią, każde ich zachowanie jest produktem ich myśli. Te z kolei wychodzą z ich wnętrza – ze źródła tego, kim są.

Mamy Michała, w kolorowej czapeczce z daszkiem, deskorolką pod pachą, luźnymi spodniami jeansowymi i świecącymi butami. Ubranie się w ten sposób było poprzedzone myślami – „dlaczego w ten sposób? Jak się będę czuł tak ubrany? Czy ubranie pasuje do tego co będę robił?”, itp. Dlatego odwracając proces jesteśmy w stanie dojść do tego, w jaki sposób ktoś myśli. Usiądź na ławce w parku i obserwuj przechodzących ludzi. Jakimi wartościami się kierują? Na ile dla nich ważne jest zdrowie, a na ile to by np. pokazać modne ubranie, bądź pokazać kawałek ciała? Zastanów się jakiej muzyki słuchają Ci, którzy przechodzą. Oprócz ubrania możesz zacząć zwracać uwagę na sposób chodzenia. Popatrz na ludzi przejeżdżających w samochodach. Czy samochód do nich pasuje? Jeśli nie, być może to tylko pożyczony samochód (od rodziców, albo firmowy). Zadaj sobie pytanie „kim bym był, gdybym właśnie był w ich skórze? Jakie miałbym życie? Jakie w nim miałbym relacje? Jakie miałbym problemy?”.

Pamiętaj, że to co wymyślasz, nie musi być zgodne z rzeczywistością. Jednocześnie, ćwicząc się w coraz doskonalszym kalibrowaniu coraz częściej będziesz trafiał i „czytał” ludzi w mgnieniu oka – wystarczy że spojrzysz, że powiedzą parę zdań i już będzie jasne. Jako osoba pomocna jesteś w stanie dać drugiej osobie radę bądź informację, o której nawet nie wiedzieli, że potrzebują. To czyni Cię świetnym partnerem w komunikacji i mówcą, który zawsze jest w stanie dopasować swoją wypowiedź do drugiej osoby.

Autor: Adam Dębowski, założyciel Instytutu NLP Coaching

0
Tagi: , | Kategoria: Kalibracja |

Ludzie utrzymujący kontakt mają tendencję do wzajemnego odzwierciedlania i harmonizowania postawy, gestów, wzroku. Kontakt jest niezbędny, ponieważ jego brak stwarza opór. Narzędziami używanymi do tworzenia raportu są Dopasowanie (Pacing) i Prowadzenie (Leading). Pacing to dopasowanie do drugiej osoby – werbalny i niewerbalny. (niewerbalny jako mowa ciała, werbalny jako np. korzystanie z tych samych predykatów, np. widzę, zobaczyłem dla wzroku.) W Pacingu dostrajasz się do drugiej osoby, robisz to tylko po to, aby korzystając z Leadingu zacząć ją prowadzić. Dopasowanie i prowadzenie są podstawowymi ideami NLP. Aby z powodzeniem dopasować się i prowadzić innych, musisz obserwować i uważnie słuchać drugiej osoby. Na jakich poziomach można się dopasowywać?

- Dopasowanie całego ciała. W jaki sposób się porusza? Jak siedzi/stoi? Czy jest pochylony, itp.?

- Dopasowanie części ciała. Powtarzany gest, machanie nogą, drapanie się.

- Głos. W jaki sposób rozmówca mówi? Jaką ma intonację? (wysoką, niską?) Jakie ma tempo mówienia?

- Predykaty. Zwracaj uwagę do jakiego zmysłu odwołuje się rozmówca?

- Powtarzające się zwroty. Być może Twój rozmówca korzysta z jakichś charakterystycznych dla siebie zwrotów?

- Oddychanie. Kiedy wdech, a kiedy wydech? Na co będziesz patrzeć aby rozpoznać jak ktoś oddycha?


Gdy masz już dostateczny raport możesz zacząć prowadzić. Zmień trochę tempo mówienie i sprawdź, czy osoba nieświadomie podąża. Zmień pozycję ciała i również sprawdź jak jest teraz.


Autor: Adam Dębowski, założyciel Instytutu NLP Coaching

0
Tagi: , , , | Kategoria: Techniki |

charyzma 150x150 Komunikacja pozawerbalnaKomunikacja pozawerbalna, a w szczególności mowa ciała naturalnie pozostają w centrum uwagi. Człowiek nie może przez dłuższy czas i systematycznie nie interesować się rzeczami, które są z nim bezpośrednio związane. Nie pozwoli mu na to potrzeba poznawania i wrodzona ciekawość. Mówiąc o komunikacji pozawerbalnej, mówimy także o potrzebie orientowania się, poznawania, szukania znaczeń, zależności, harmonii i odkrywania sprzeczności (niespójności). Z wymienionych pojęć dla naszej pracy szczególnie ciekawym jest sprzeczność. Zwraca nam ona uwagę na problemy, konflikty i pozwala wychwycić kiedy druga osoba kłamie

Następnym znaczącym stymulatorem dla zgłębienia sygnałów niewerbalnych jest naturalne zainteresowanie człowieka tym, w jaki sposób funkcjonuje i jaki wpływ na zachowanie drugiego człowieka ma jego własna aktywność. Czy druga osoba mnie słucha? Czy jest zainteresowana tym, o czym mówię? Wywołuję w niej pozytywne odczucia, czy nie?

Takie i podobne pytania zadają sobie ludzie w życiu codziennym. Stawiają je również Ci, którzy z racji wykonywania swojego zawodu muszą sprzedawać towar, prowadzić, kierować i inspirować ludzi. Każdy handlowiec, każdy menedżer, każdy człowiek poszukujący partnera „oferuje” swój produkt, swoje zdolności organizacyjne lub swoje wartości osobiste. Chęć zrozumienia przebiegającej komunikacji i poprawnego oceniania jej przebiegu pozostaje w harmonii z jedną z podstawowych potrzeb człowieka, by orientować się w ludziach i sytuacjach.

Elementy komunikacji pozawerbalnej:

Komunikacja czynów – wskazuje ona, w jakim stopniu zachowanie, przeżywanie, porozumiewanie się człowieka pozostaje w zgodzie z jego wartościami, wypowiadanymi poglądami, itp.

Komunikacja własnych produktów – jakikolwiek przejaw ludzkiej działalności – czy to pisemny, czy w formie produktu z fabryki, opowiada o jego postrzeganiu świata, jego potrzebach, oglądach na swój temat i temat otaczającego go świata i wartościach życiowych.

Konsumpcja cudzych produktów – zbiór przedmiotów, wyrobów i twórczości, które przychodzą do człowieka z zewnątrz, które dana osoba kupuje, ogląda, odwiedza.

Mowa ciała – interpretacja sygnałów ciała i jej praktyczne wykorzystanie.

Autor: Adam Dębowski, założyciel Instytutu NLP Coaching

0
Tagi: , | Kategoria: Kalibracja |

Tak jak inne istoty, budujemy swoje gniazdo, aby stworzyć warunki do urodzenia i wychowywania potomków, dla zapewnienia poczucia bezpieczeństwa, jako miejsce odpoczynku, ochrony przed niesprzyjającymi warunkami środowiska fizycznego i społecznego. Potrzeba fizycznej izolacji i tworzenia swojego własnego terytorium, gdzie czujemy się bezpiecznie, istnieje w ciągu całego życia człowieka i nie jest zależna tylko od chęci ochrony egzystencji dziecka przed bezpośrednim zagrożeniem.

Dom jest więc naszym pierwszym terytorium. Jest miejscem, które stwarza warunki dla rozwoju poczucia bezpieczeństwa. Jest ono podstawą dla odpoczynku i odprężenia. Podobnie jak inne istoty, człowiek potrzebuje miejsca, w którym mógłby się ukryć. Takie miejsce musi zapewniać dostateczną izolację od pozostałych osobników, musi chronić przed zagrożeniami zewnętrznymi i przed ingerencją zewnętrznego otoczenia. Ludzki sposób życia jest w wielu aspektach inny niż w przypadku zwierząt, pomimo to – podobnie jak u innych ssaków żyjących w zorganizowanych grupach – u człowieka naprzemiennie występują dwie potrzeby, przebywania w samotności i wśród innych.

Terytorialność objawia się od najmłodszych lat, częstym przykładem jest tutaj dobrze znana walka rodzeństwa o swój pokój. Dziecko ozdabia je plakatami, pamiątkami i innymi ulubionymi gadżetami i urządza go sobie według własnych wyobrażeń. Wkraczając tam i nakazując mu swój własny model tego, jak rzeczy w pokoju powinny wyglądać wywołamy zwykle konflikt. To, jak skończy się jego bój o przestrzeń w rodzinie może zadecydować o jego umiejętności zdobycia swojej przestrzeni w przyszłym życiu.

Kolejną sprawą, która nie zwraca specjalnie na siebie uwagi, jest grodzenie domu lub ogrodu. Traktujemy to jako oczywistość, robimy to już automatycznie i już nawet nie doświadczamy przyjemnego poczucia bezpieczeństwa, wynikającego z ochrony swojej własności.

Inny przykład – na pewno widzieliście kiedyś osoby które siedząc na ławce kładli swoje rzeczy na wolnym miejscu ławki lub podróżnego w przedziale pociągu, kładącego swoje bagaże na siedzeniu obok. To właśnie są przejawy zachowań terytorialnych. Jeśli czytelnik artykułu sam się tak zachowuje, niech zbada sam siebie, z jakich powodów to robi, co przy tym czuje i niech obserwuje jak reagują na to pozostali ludzie.

Bardziej subtelnym przejawem zachowań terytorialnych jest oznakowanie partnera obrączką w momencie zawierania związku małżeńskiego. Ma to pokazać ludziom, gdzie przebiegają granice.

Terytorialność towarzyszy nam od zawsze. Warto obserwować więc i uczyć się, jak wpływać za jej pomocą na innych w mądry, dojrzały sposób, oraz pamiętając o tym jak funkcjonuje – kontrolować swoje reakcje, by nie reagować agresją.

Autor: Adam Dębowski, założyciel Instytutu NLP Coaching

0

biznesslowa 150x150 SugestiaIstota sugestii polega na tym, że we własnej lub cudzej podświadomości wywołane zostaje określone wyobrażenie. Przez to osiąga się wpływ na uczucia, motywy i wolę. Im silniejsze i bardziej wyraziste wyobrażenie, tym będzie dłuższe jego działanie i tym łatwiej je wywołać.

Jeśli sugestia jest wywoływana u innej osoby, mówimy po prostu o sugestii. Jeśli dane wyobrażenie wywołamy u siebie samych, mówimy o autosugestii.

Myśl jest początkiem wszechrzeczy. Z niej powstaje plastyczne wyobrażenie. Dopiero wtedy może dojść do realizacji zamierzeń. Wszystkie oddziaływania sugestywne – od hipnozy do sugestii w stanie czuwania, poprzez autosugestie są ostatecznie wynikiem naszej wiary. Tak też jest w przypadku hipnozy: sugestie mogą być przyjęte lub odrzucone, tzn. uwierzymy w nie bądź nie. Dlatego też hipnotyzer musi najpierw sam dojść do przekonania, że to, co sugeruje, urzeczywistni się. Musi dokładnie wiedzieć, czego chce i tę wolę przekształcić w możliwie plastyczne, obrazowe wyobrażenie. Zdarzają się osoby bardzo sugestywne – łatwo przekonują innych. Są to osobowości, które są przekonane o własnych, wewnętrznych zdolnościach i dlatego potrafią przekonać innych. Człowiek, który sobie nie wierzy, nie może oczekiwać, że uwierzą mu inni.

Wszystko, co ma na nas wpływ, jest sugestią, ponieważ w chwili kiedy podlegamy temu wpływowi, uruchomiona zostaje odpowiednia wiara. Całe nasze życie jest określane przez uświadomione i nieuświadomione sugestie. Gdyby tak nie było, wszystkie reklamy byłyby zdjęte. Stale wpływa na nas świat zewnętrzny, ale także my sami. Również autosugestia i autowpływ mają ogromne znaczenie dla naszego życia: każda myśl określa naszą osobowość i kształtuje nasz los. Z tego powodu nie powinniśmy rozwijać negatywnych myśli, a już nigdy nie wypowiadać ich na głos. Zastępujcie każdą negatywną myśl – nim wyrządzi szkody – pozytywną. Posiadamy zdolność dowolnego kierowania siłą naszych myśli. Zrozumienie tego faktu może stać się dla naszego życia szczególnie wartościowe.

Ważne jest, by przy formułowaniu sugestii zacząć od siły wyobraźni osoby, na którą chcemy wpłynąć. Sugestia działa tylko wtedy, kiedy jest przekształcona w zrozumiałe i plastyczne wyobrażenie. Nie można jednak zapominać, że sugestia jest niezależna od logiki. Jest wiele sugestii, które nadzwyczajnie działają, a są nielogiczne. Nie logika niesie ze sobą powodzenie sugestii, lecz doskonałość plastycznego wyobrażenia. Ponieważ każdy człowiek ma zdolność wiary, każdy jest podatny na sugestię.

W skrócie więc, skuteczność oddziaływania sugestii zależy od:

1 – Indywidualności hipnotyzera

2 – Indywidualności hipnotyzowanego

3 – Treści sugestii. Nie tylko forma, ale i treść sugestii musi być zaakceptowana przez hipnotyzowanego.

O tym jak jeszcze lepiej można władać sugestią możesz się dowiedzieć m.in. ze szkoły Coachów i Trenerów.

Autor: Adam Dębowski, założyciel Instytutu NLP Coaching

0
Tagi: , , | Kategoria: Techniki |

  • RSS
  • Facebook
  • GoldenLine
  • YouTube